Baseball

Baseball

Baseball – drużynowa gra sportowa znana przede wszystkim w Ameryce Północnej, Południowej oraz we wschodniej Azji. 

Baseball przypomina runders grę znaną
z Ameryki z XVIII w. W 1845 roku powstał pierwszy klub baseballa nowojorski Knickerbockers. W tym samym roku Alexander Cartwright spisał też zasady tej gry (te najważniejsze do tej pory są aktualne)

  • Czy wiesz, że...

    To właśnie ze względu na ubiór zawodników baseballu na czapki z daszkiem mówimy bejsbolówki.

  • Czy wiesz, że...

    Reguły gry w baseball wykluczają możliwość remisu.

  • Czy wiesz, że...

    Za najdłuższy mecz baseballowy uznaje się spotkanie Brooklyn Robins z Boston Braves z 1920 roku. Ostatecznie po 26 rundach (inningach) trzeba go było przerwać przy rezultacie 1:1 ze względu na to, że było już strasznie ciemno.

  • Czy wiesz, że...

    Sędzia stojący za łapaczem zawsze ubrany jest tak samo. Dokładnie ma na sobie czarny strój.

  • Czy wiesz, że...

    Może się zdarzyć iż miotacz specjalnie źle rzuca piłkę (np. poza zasięgiem), aby groźny pałkarz zdobył darmową bazę i zastąpił go gorszy pałkarz. Lepsza wydaje się strata bazy i pozwolenie broniącym na zbicie biegacza, niż łatwy rzut, który skończy się home runem.

  • Czy wiesz, że...

    Najprawdopodobniej baseball pochodzi od krykieta. Choć do tej pory trwają spory o to, która z gier mogła stanowić zalążek baseballu.

  • Czy wiesz, że...

    Wielu osobom baseball kojarzy się z żuciem tytoniu. Kiedyś zawodnicy żuli go podczas gry co jakiś czas rytualnie spluwając pozostałość ze śliną.

  • Czy wiesz, że...

    Sama baza głównie składa się z twardej kwadratowej poduszki o boku 30 cm. To nią ma dotknąć biegacz przed złapaniem piłki przez broniącego bazę.

następny poprzedni
Minisłownik pojęć
  • Home run

    Największy sukces pałkarza, czyli odbicie piłki tak, że opuści ona boisko, a on bez późniejszego wysiłku zdobywa wszystkie bazy i punkt.

  • Strikeout

    Trzykrotne nietrafienie piłki przez pałkarza (chyba, że rzucone piłki były niezgodne z przepisami).

  • Łapacz

    Stoi tuż za pałkarzem i ma łapać piłki, które przeciwnik nie odbije. Może też umiejętnym rzutem pomóc koledze broniącemu bazę zbić atakującego biegacza.

  • Pałkarz

    Zawodnik, którego zadaniem jest odbicie piłki rzuconej przez miotacza. Jeśli trzy razy mu się nie powiedzie zostaje wyautowany (tzw. strikeout), gdy dobrze trafi może odrzucić kij i walczyć o zdobycie bazy przemieniając się w biegacza.

  • Miotacz

    Zawodnik rzucający piłkę w kierunku łapacza. Jego zadaniem jest posłanie jak najlepszego prawidłowego rzutu sprawiającego problemy pałkarzowi.

  • Piłka

    Jej wnętrze składa się z kałczuku ciasno owiniętego cienkimi warstwami sznurka, które przykrywa skórzana (lub skóropodobna) zszyta powłoka.

  • Inning

    Pojedyncza rozgrywka i jednostka czasu w meczu baseballowym. Przeważnie jest ich dziewięć, ale w przypadku remisu mecz może trwać dłużej.

  • Grand slam

    Wielki szlem sytuacja gdy drużyna atakująca zdobywa cztery punkty (gdyż była w posiadaniu wszystkich baz gdy pałkarz uzyskał home run).

Podstawowe informacje

W meczu baseballu zawsze grają dwie drużyny. Każda z nich naprzemiennie atakuje (stara się zdobyć punkty) lub broni. Zadaniem atakujących jest odbicie przez ich pałkarza kijem piłki rzuconej w jego kierunku przez miotacza. Gdy mu się to uda rzuca kij i zaczyna bieg w kierunku najbliższej bazy (odwrotnie do wskazówek zegara). W tym samym momencie gracz drugiej drużyny stara się złapać piłkę, którą odbił pałkarz. Kiedy to mu się uda biegnący przeciwnik musi się zatrzymać przy najbliższej bazie, do której udało mu się dobiec. Ostatecznie wygrywa ta drużyna, która po 9 rundach zdobędzie większą liczbę punktów. Te atakujący zdobywają wraz z zaliczeniem wszystkich 4 baz.

Drużyna atakująca (team at bat)

W każdym fragmencie meczu uczestniczy przynajmniej jeden zawodnik drużyny uderzającej (maksymalnie czterech).
Z początku każdej rozgrywki w grze bierze udział tylko jeden gracz, w dalszej części (przy zdobywaniu następnych baz) ilość uczestników gry się zwiększa. Pałkarz z kijem
w zależności od tego czy jest praworęczny lub leworęczny ustawia się z prawej lub lewej strony swojej domowej bazy. Jego zadaniem jest odbicie piłki rzucanej w jego kierunku przez miotacza przed złapaniem jej przez łapacza. Gdy trafi
w piłkę (odbije ją) odrzuca kij i zaczyna biec starając się zdobyć jak największą ilość baz przed złapaniem odbitej piłki przez któregoś z zawodników przeciwnej drużyny i podaniu jej do gracza broniącego daną bazę.

Bazę zdobywa się dotykając ją którąkolwiek częścią ciała przed złapaniem piłki przez przeciwnika broniącego bazy. Jeśli atakującemu nie uda się przed tym dotknąć bazy zostaje zbity i wycofany z gry. Strikeout następuje wtedy gdy gracz trzykrotnie nie odbije kijem piłki rzucanej przez miotacza (zostanie ona złapana przez łapacza). Zbicie to moment,
w którym piłka po poprawnym odbiciu zostanie złapana przez jednego z przeciwników w powietrzu, czyli jeszcze przed tym gdy piłka dotknie murawę. Inne zbicie może być wtedy gdy pałkarz trzy razy w ogóle zrezygnuje z odbicia prawidłowo rzuconej piłki. Jeżeli miotacz cztery razy dokona niewłaściwego rzutu (przed trzema złymi uderzeniami pałkarza) ten drugi według regulaminu zdobywa jedną bazę. Gdy pierwsza baza jest już w posiadaniu jego drużyny to zawodnik, który tego dokonał zostaje przesunięty do kolejnej bazy. Natomiast jeśli w takiej sytuacji trzy bazy są już zdobyte to gracz na trzeciej z nich zdobywa punkt dla swojego zespołu (gdyż osiągną bazę domową).

Punkt w baseballu zdobywa się gdy jednemu zawodnikowi uda się po kolei zdobyć cztery bazy (również domową). Kolejną bazę zdobywa się w momencie gdy pałkarz twojej drużyny odbije piłkę. Musisz wtedy jak najszybciej biec do kolejnej bazy. Jeśli jednak Ci się nie uda za każdym razem możesz zostać zbity (bez względu czy starasz się zdobyć pierwszą, czy czwartą bazę). Obrońca broniący bazy w chwili zbicia zbliżającego się do niego atakującego ma prawo rzucić piłkę do innego broniącego ze swojej drużyny. Jeśli jemu uda się złapać piłkę i dotknąć bazę lub rywala atakującego bazę (który jeszcze jej nie zdobył) również zbija swojego przeciwnika. W takiej sytuacji możemy mówić o podwójnym aucie, czyli podwójnym zbiciu. Teoretycznie możliwy jest nawet potrójny aut, ale na najwyższym poziomie w zasadzie się nie zdarza.

Kibice z wielką niecierpliwością czekają również na tzw. home run. Jest to sytuacja gdy pałkarzowi uda się tak umiejętnie odbić piłkę, że opuści ona pole gry (np. wypadnie poza ogrodzenie boiska). Obrońcy nie mają w takim wypadku możliwości jego zbycia, a on triumfalnie przechadza się zdobywając wszystkie bazy i punkt dla swojej drużyny. Sukces jest jeszcze większy gdy zawodnicy z tej drużyny są już
w posiadaniu którejś z baz. Bowiem oni także bez problemu zdobywają punkty. Teoretycznie jest więc możliwość by po home runie zdobyć aż cztery punkty (mówi się wtedy o wielkim szlemie). W chwili gdy zawodnik będący w tym momencie
w ataku zostaje zbity lub zdobywa bazę na miejscu pałkarza pojawia się następny gracz z jego drużyny. Przed meczem ustala się kolejność, w której występują pałkarze. Dopóki każdy z będących na liście przynajmniej raz nie pojawi się
w grze pierwszy pałkarz nie może ponownie odbijać piłki.

Drużyna w polu (fielding team)

Drużyna w polu to inaczej zespół w danym momencie broniący baz. Składa się on z miotacza (rzucającego piłki), łapacza (próbującego je złapać gdy pałkarzowi przeciwnika nie uda się ich odbić), a także czterech tzw. wewnątrzpolowych i trzech zapolowych. Trzech wewnątrzpolowych broni pierwszej, drugiej i trzeciej bazy, a czwarty jest łącznikiem (ustawionym najczęściej koło drugiej z nich) próbującym im pomagać. Natomiast zapolowi znajdują się na zewnętrznym polu gry
i starają się tam łapać piłki silniej uderzone przez pałkarza (najlepiej przed tym gdy dotknie ona murawy) i podawać je do swoich kolegów broniących baz (często przez łącznika).

Wszyscy ci zawodnicy gdy ich drużyna atakuje są uderzającymi. Są ligi, w których nominalny miotacz nie musi uderzać piłek, a zamiast niego robi to tzw. Designated hitter.

Zawodnicy stojący przy bazach cały czas dotykają jej nogą i są gotowi by przejąć piłkę po tym jak pałkarz drużyny przeciwnej ją odbije. Łącznik znajduje się za miotaczem. To właśnie
w tym kierunku powinna najczęściej trafiać piłka po odbiciu przez pałkarza. Jego szybka reakcja pozwoli wyautować atakującego lub nawet doprowadzić do podwójnego autu. Jeśli zapolowi złapią piłkę w powietrzu, a atakujący zdobyli już jakąś bazę muszą wrócić na swoją poprzednią bazę.
W innym wypadku zostaną zbici na wcześniej zajmowanej bazie.

Do podwójnego zbicia może dojść również wtedy gdy dwaj atakujący znajdą się na tej samej bazie (bo np. ten który ją zajmował nie ruszy się do przodu).

W baseballu nie ma limitu zmian. W momencie gdy piłka nie jest w grze na boisko wejść może każdy z zawodników zgłoszonych wcześniej na liście (w najpopularniejszej na świecie amerykańskiej lidze baseballu MLB na liście może znaleźć się jednak nie więcej niż 25 nazwisk). Należy jednak pamiętać, że zawodnik zmieniony nie będzie mógł już wrócić w dalszej części spotkania. Oczywiście niedozwolone jest by jakiś gracz był wpisany na listę dwukrotnie tylko pod innym numerem.

W przypadku ataku zawsze można zamienić pałkarza na rezerwowego. Także wtedy gdy zdobył już jakąś bazę i stał się biegaczem. Nominalnie jednak zastępujący go zawodnik przejmuje jego numer.

Również w obronie zmieniać się może każdy z każdym
(a rezerwowy przyjmuje numer swojego poprzednika). Jednak w zasadzie nigdy miotaczem, czy łapaczem nie zostaje zawodnik z innej pozycji obronnej. Jeśli zmieniana jest większa ilość graczy należy wskazać sędziemu (tak aby nie miał on wątpliwości) który rezerwowy gra pod jakim numerem.

Jeśli zamiast miotacza występuje designated hitter to nominalny miotacz nie może pojawić się w ataku, gdzie zastępuje go następny pałkarz.

Jednym z najważniejszych zawodników na boisku jest miotacz. To on rzucając dobre piłki może czasem wygrać dla drużyny mecz. Gra jednak pod dużą presją, bo każdy jego większy błąd może skończyć się najczęściej stratą punktów przez całą drużynę. W odróżnieniu do pałkarzy bardzo rzadko występuje kolejka następnych miotaczy. Miotacz podczas gry znajduje się w centrum kwadratu baz. Dokładnie w odległości 60 stóp od łapacza, w kierunku którego rzuca piłki. Wielu graczy ma swoją własną, unikalną technikę rzutu piłki. Najczęściej jednak najpierw mają ją w dłoni za plecami, poruszają kilkakrotnie palcami próbują uzyskać najlepszy uchwyt, po czym wykonują przysiad na jednej z nóg
(z półobrotem) i wypad do przodu z silnym wymachem ręki puszczającej piłkę. Na koniec robią przysiad (który związany jest z fizyczną energią bezwładności ciała). Chwilę po rzucie miotacz musi jednak się podnieść by być jak najszybciej gotowy do próby złapania piłki (jeśli ta zostanie posłana przez pałkarza w jego kierunku). Gdy to się uda możemy mówić
o zbiciu pojedynczym, podwójnym lub nawet potrójnym.

Łapacz wraz z miotaczem są członkami jednego zespołu (ich relację i współpracę nazywa się battery). Miejsce łapacza na boisku znajduje się zaraz za bazę domową. Ma on oczywiście za zadanie złapać piłkę w momencie gdy nie trafi w nią pałkarz. Gra na pozycji łapacza nie jest prosta. Nie dość, że musi on przez większość spotkania kucać, to jeszcze w jego kierunku lecą piłki z prędkością często przewyższającą 130 kilometrów na godzinę, no i musi być przygotowany na ewentualność rzucenia piłki do swoich kolegów broniących poszczególnych baz. W ramach bezpieczeństwa łapacz ma na sobie kask ochronny (zabezpieczający jego twarz), a także ochraniacze na tułów i łydki.

Piłkę uderza się kijem po wykonaniu szerokiego zamachu. Udane uderzenie to takie, w którym piłka poleci jak najdalej
i najwyżej (najczęściej udaje się to gdy uderzenie nastąpi minimalnie przed złapaniem piłki przez łapacza). O foul ball możemy mówić wtedy gdy piłka po uderzeniu przez pałkarza przekroczy linie boczne boiska. Jeśli jednak zostanie złapana w powietrzu przez gracza drużyny przeciwnej (może to zrobić nawet gdy piłka teoretycznie poleciałaby poza boisko) orzekany jest out. Kibice głównie czekają na takie uderzenia, które pozwolą na home run. Choć chcą też, by piłka poleciała w ich kierunku, w kierunku trybun. Marzeniem niektórych jest złapanie piłki np. dla swojego dziecka na pamiątkę. Słabsze uderzenie prawie zawsze powoduje, że piłka nadal jest w grze i pozwala to na łatwiejszą obronę baz lub wyautowanie pałkarza (przez złapanie piłki w powietrzu). Dlatego lepiej czasem uderzyć płasko, gdyż szybkość piłki może pozwolić na zaskoczenie drużyny broniącej, której zajmie więcej czasu na podanie jej do wewnątrzpolowych, a atakującym da niezbędną chwilę do zdobycia baz.

Najważniejsze w całej grze jest zdobywanie punktów, a żeby tego dokonać najlepiej zdobywać bazy. Najczęstszym sposobem zdobycia baz jest odbicie piłki przez pałkarza w taki sposób, że da sobie jak najwięcej czasu na bieg i zajęcie ich przed złapaniem piłki przez broniącego poszczególną bazę.

Bazy zdobyć można również gdy cztery złe rzuty wykona miotacz (będą one pod nieprawidłowym torem lotu i pałkarz zrezygnuje z ich odbicia), albo lecąca piłka uderzy pałkarza.
W obu przypadkach możemy mówić o walk czyli jednej bazie zdobytej przez biegacza (jakim stał się pałkarz) za darmo.

Bazę można również ukraść (steal base). Może to zrobić gracz, który już zdobył pierwszą, drugą lub trzecią bazę natomiast najbliższa baza do zdobycia jest wolna (nie znajduje się na niej kolega z jego drużyny). W tym celu odchodzi na kilka kroków od zajmowanej bazy (ryzykując zbicie, ale również mając większą szansę na zdobycie kolejnej bazy). Najczęściej przeciwnicy taki manewr zauważają, ale zdarza się że go ignorują.

Zdarza się również, że miotacze chcą dokonać zbicia zawodnika drużyny przeciwnej (który próbuje ukraść bazę).
W tym celu z zaskoczenia rzucają piłkę nie w kierunku łapacza, a jednego z wewnątrzpolowych broniących bazę. Biegacz próbujący ukraść bazę musi wtedy jak najszybciej wrócić do niej przed złapaniem piłki przez broniącego. Najczęściej im się to udaje dlatego takie zagranie miotacza uznaje się tylko za próbę zniechęcenia przeciwnika do kolejnej próby kradzieży bazy.

Gracz, który zdobył bazę może ruszyć w kierunku kolejnej równo z chwilą uderzenia piłki przez kolejnego pałkarza. Jeśli jednak zobaczy, że piłka została uderzona wysoko i jest możliwość złapania jej w powietrzu powinien się zatrzymać. Bowiem gdy nastąpi air ball (złapanie piłki w powietrzu) pałkarz zostanie wyautowany, a atakujący będą musieli wrócić na poprzednio zajmowane pozycje.

Mecz baseballu nie ma sprecyzowanej długości trwania. Zamiast tego składa się przeważnie z 9 rund zwanych inningami. To podczas jednego inningu jedna z drużyn raz atakuje, a raz broni się (są to półinningi dokładnie top of inning i bottom of inning. Mecz rozpoczyna drużyna przyjezdna (to ona pierwsza odbija piłkę). Przerwy w grze wynikają z przegrupowania zespołu i przejście z obrony na atak, bądź odwrotnie. Mecz może skończyć się wcześniej gdy w połowie 9 inningu drużyna, która odbijała przegrywa. Wiadomo wtedy, że nie ma już szans by ten mecz zakończyła zwycięstwem.

Mecz musi jednak zakończyć się wygraną jednego z zespołu, remis wykluczają zasady gry. Jeżeli po 9 inningach dwie drużyny mają tyle samo punktu rozgrywany jest kolejny inning (i tak do momentu gdy po jego zakończeniu jeden z zespołów uzyska przynajmniej punkt przewagi). Istnieje więc mała, ale jednak ewentualność, że mecz będzie trwał
w nieskończoność. Punkty w baseballu łatwo zliczyć. Każda zdobyta baza domowa daje drużynie jeden punkt. Mecze najczęściej kończą się wynikiem około 10 punktów zdobytych łącznie przez obie drużyny (może jednak się zdarzyć nawet wynik 1:0).

Nikogo nie zdziwi, że każda z drużyn baseballowych musi posiadać trenera. To on decyduje o strategii zespołu, ustala kolejność na liście pałkarzy, wyznacza zadania, przeprowadza treningi i decyduje o pozycji zawodników. W profesjonalnej drużynie trener ma również swoich asystentów (każdy specjalizuje się w innym elemencie gry). Trener ma prawo udzielania porad swojemu zespołowi w trakcie gry,
a stanowisko jego i jego asystentów znajduje się w między pierwszą, a drugą bazą lub domową, a trzecią.

Istotną rolę podczas gry mają oczywiście sędziowie. Znajdują się oni przy każdej z baz, a jeden z nich stoi za łapaczem
i ocenia czy piłki rzucone przez miotacza były prawidłowe. Sędzia przy bazie decyduje zaś czy została ona zdobyta, czy może nie i czy biegacz został zbity. Poza tym jest jeszcze jeden sędzia, który nadzoruje zliczanie punktów. W pojedynkach na najwyższym poziomie pojawiają się również dodatkowi sędziowie przy liniach pola gry (ma to sprawić, że decyzje sędziów nie będą miały żadnego wpływu na ostateczny rezultat rozgrywki.

Strój graczy baseballu składa się najczęściej z czapki
z daszkiem (pozwalającej na lepszą grę w słońcu), bluzy
z długimi rękawami, długich spodni oraz charakterystycznych podkolanówek założonych na nich nogawki i butów (ze specjalnymi podeszwami zwiększającymi przyczepność
w momencie biegu). Dodatkowymi atrybutami graczy są specjalne rękawice baseballowe (jedna należy do łatwiejszego chwytania piłki, a inna do lepszego trzymania kija), kij (najczęściej drewniany). Natomiast w zależności od pozycji inny jest hełm pałkarza (przypominający kształtem czapkę),
a inny kask łapacza (z dodatkową osłoną na twarz). Łączy je natomiast kwestia bezpieczeństwa ze względu na szybko pędzące piłki. Poza tym łapacz ma też specjalną ochronę tułowia i nagolenników.

Najsłynniejszą ligą baseballową na świecie jest MLB (Major League Baseball). Składa się ona z dwóch lig (Narodowej
i Amerykańskiej) oraz trzech dywizji (wschód, centrum, zachód). Rozgrywki zaczyna sezon zasadniczy (kwiecień-wrzesień), w którego połowie odbywa się również około 20 spotkań międzyligowych, a kończy faza playoff (postseason) do trzech (w przypadku Division Series) i do czterech
(w przypadku Championship Series i World Series) zwycięstw. Drużyna która wygra World Series zostaje mistrzem ligi, a co za tym idzie mistrzem świata.

Historia

Historia

Baseball w XIX wieku stał się jedną z najbardziej popularnych rozrywek klasy średniej (rozgrywek nie zaniechano nawet na czas wojny secesyjnej gdy żołnierze grali w obozach). Ważną datą dla baseballu jest rok 1847 gdy powstała pierwsza zawodowa liga i poważniejsza organizacja sportowa, do której należeli zawodnicy, czyli National League of Professional Base Ball Clubs (jednym z jej zadań była walka z nielegalnymi zakładami i sprzedawaniem meczów).

Baseball nie uchronił się od konfliktów rasowych. Dopiero
w 1947 pozwolono by zawodnikami zostawali Afroamerykanie. Wcześniej nie można było ich zatrudniać, choć zdarzało się, że ten nieformalny przepis łamano fałszując miejsce pochodzenia czarnoskórych graczy. Istniały również The Negro Leagues gdzie grali tylko czarnoskórzy.

Jeszcze na początku XX wieku istniały dwie główne konkurujące ze sobą ligi baseballu National Baseballe League i American Baseball Association. (było też kilka mniejszych). Na szczęście w 1902 podpisano porozumienie ważne zarówno z punktu widzenia zawodników (regulowało kontrakty i transfery), jak i ze sportowego (wprowadzało World Series coroczne rozgrywki pucharowe drużyn z dwóch lig). Popularność baseballu wzmacniała coraz większa ilość stadionów, jak i boisk szkolnych na których trenowali młodzi adepci tego sportu.

Dead Ball Era – czasy z początku XX wieku gdy piłki do baseballa były bardzo drogie. Powodowało to zdobywanie przez drużyny małej ilości punktów i nudne mecze. Początek XX wieku – to problem większych rozmiarów boisk, zezwolenie na faule bez żadnych konsekwencji oraz zgoda na niszczenie piłki przez miotacza, który potem łatwiej je odbijał. Sytuację zmieniła zmiana przepisów i nakaz wymiany piłek podczas gry na nowe w sytuacji ich uszkodzeń.

Za złote czasy baseballu uznaje się okres po zakończeniu II wojny światowej (choć już wcześniej każdy kojarzył najsłynniejszego zawodnika wszechczasów Babe „The Bambino” Ruth’a). Był to wtedy najpopularniejszy sport w USA (zachwycił się nim bardziej sceptyczny dotychczas Zachód). Dobrzy zawodnicy momentalnie stawali się ogólnokrajowymi gwiazdami, dostawali coraz droższe kontrakty, każdy chciał mieć ich autograf. Największym problemem była jednak dysproporcja w tym ile płacono największym graczom, a ich mniej znanym pomocnikom. Doprowadziła ona do strajku zawodników w 1981 roku. Po siedmiu tygodniach potrafiono się wreszcie dogadać. Strajk wrócił jednak 13 lat później. Tym razem jednak nie za sprawą różnic w zarobkach,
a wprowadzeniu górnej granicy zarobków (kwoty której kluby nie mogły przekraczać chcąc zatrudniać gwiazdy). Jak można się domyślać oba strajki negatywnie wpłynęły na wizerunek tego sportu, który musiał konkurować już nie tylko
z footballem amerykańskim, czy koszykówką, ale też hokejem na lodzie.

Baseball na Igrzyskach Olimpijskich pojawiał się pięciokrotnie w latach 1992-2008 (sześć razy był dyscypliną pokazową). Co ciekawe na Igrzyskach tylko raz wygrali Amerykanie (w 2000 roku), zaś trzykrotnie ze złotymi medalami wracali Kubańczycy (1992, 1996 i 2004). Decyzją MKOLu z 2005 roku baseball zniknął z programu Igrzysk (ze względu na niską oglądalność oraz duży koszt budowy obiektu, na którym rozgrywano mecze).

Baseball

Zgrajmy się na sport: Baseball

Trenuj ulubioną dyscyplinę razem z przyjaciółmi! Załóż konto lub zaloguj się do serwisu.

Partnerzy i sponsorzy

następne poprzednie