Hokej na trawie

Hokej na trawie

Po angielsku (field hockey) sport drużynowy na wzór hokeja na lodzie. Najstarsze wzmianki o tym sporcie pochodzą ze średniowiecznej Szkocji, Holandii i Anglii.
W omawianą odmianę hokeja gra się nie tylko na tradycyjnej trawie, ale także na sztucznej, czy  na hali.

Każda z drużyn ma tu 11 graczy razem
z bramkarzem. Zawodnicy podczas spotkania  meczowego wykorzystują lasek (kijów)
z drewna lub włókna szklanego i uderzają nimi w twarde, gumowane piłki. Długość kija zależy od wzrostu gracza.

  • Czy wiesz, że...

    Kartki będące karą w hokeju na trawie różnią się nie tylko kolorem, ale i kształtem. Zielone kartki są trójkątne, żółte prostokątne, a czerwone są okrągłe.

  • Czy wiesz, że...

    Nazwę hokej na trawie używa się w krajach gdzie hokej na lodzie jest bardziej popularny (m.in., USA, Kanada, Europa Wschodnia). W innych państwach to po prostu hokej.

  • Czy wiesz, że...

    Największy sukces męskiej reprezentacji Polski to trzy razy wicemistrzostwo świata na hali w 2011, 2007 i 2003 roku.

  • Czy wiesz, że...

    Hokej na trawie kobiet pojawił się po raz pierwszy na Igrzyskach Olimpijskich dopiero w 1980.

  • Czy wiesz, że...

    Pierwszy klub hokeja na trawie kobiet powstał w 1887 roku. Nazywał się Molesey Ladies.

  • Czy wiesz, że...

    Hokej na trawie to sport narodowy w Pakistanie, niektórzy twierdzą że tak samo w Indiach.

  • Czy wiesz, że...

    Leworęczne kije do hokeja na trawie są rzadko dostępne. Przede wszystkim dlatego, że ich posiadacze nie mogą z nich korzystać podczas oficjalnych meczów.

  • Czy wiesz, że...

    Mistrzostwa świata w hokeju na trawie rozgrywane są co cztery lata

następny poprzedni
Minisłownik pojęć
  • Piłka

    Obwód standardowej piłki do hokeja na trawie wynosi od 224 do 235 mm. Natomiast waży ona pomiędzy 156, a 163 gramów. Piłka może posiadać również wcięcia, by zredukować ewentualny poślizg na mokrej nawierzchni.

  • Laska

    Inaczej kij lub fajka. Główny atrybut każdego zawodnika w hokeju na trawie. To za pomocą niej strzelane są gole, choć zgodnie z zasadami piłkę odbijać można tylko jedną stroną laski, płaską.

  • Autozagranie

    Czyli zagranie z piłki stojącej. Autozagranie odbywa się w momencie rzutu wolnego, rożnego, czy zagrania z autu. Dozwolone jest lekkie pchnięcie piłki, podanie do siebie i kontynuowanie gry samemu.

  • Pchnięcie

    Poruszanie piłki kijem (laską) w taki sposób, że kij ma ciągły kontakt z parkietem lub trawą (w zależności gdzie rozgrywane jest spotkanie).

  • Time-out

    Czyli inaczej przerwa techniczna. Moment gdy na wniosek kapitana zespołu lub kogoś z kierownictwa drużyny sędzia przerywa spotkanie.

  • Półkole strzałowe

    Czyli pole bramkowe w hokeju na trawie. Obszar powstały ze złączenia dwóch ćwiartek koła oraz linii je łączących.

Podstawowe informacje

W meczu hokeja na trawie grają dwa zespoły składające się
z 11 zawodników (oraz 5 rezerwowych). Rozgrywka trwa przez dwie 35 minutowe połowy (przerwa pomiędzy nimi to 5 minut).

Boisko do hokeja na trawie ma wymiary 91,4 m długości i 55 metrów szerokości (bramki są w rozmiarze: 2,14 m x 3,66 m). Zadaniem obu zespołów jest strzelenie większej ilości goli od przeciwnika. Gol pada gdy do bramki w prawidłowy sposób (przy pomocy płaskiej strony lub krawędzi drewnianej laski – kija) trafi okrągła piłka o średnicy około 7 centymetrów
i masie blisko 160 gramów.

Piłki nie można dotknąć żadną częścią ciała (chyba, że jesteśmy bramkarzem). Ciekawostka - nie istnieją kije dla leworęcznych. Podczas gry piłkę można odbijać tylko jedną stroną laski. Strój hokeisty składa się z ochraniaczy na golenie, butów korków, koszulki i krótkich spodenek lub spódniczek (w przypadku gry kobiet).

W hokej na trawie gra się na całym świecie jednak szczególną popularność zyskał w Europie Zachodniej, wschodniej Azji, Australazji i w południowym USA (m.in. Mississippi, Alabama, Floryda). W Polsce hokej na trawie obecny już był pod koniec XIX wieku. Pierwsze oficjalne spotkanie datuje się na 1 lipca 1907 roku, gdy we Lwowie zagrały zespoły Czarnych i Pogoni Lwów. W naszym kraju hokej na trawie uprawia już ponad 2000 zawodników. W pierwszej lidze grają obecnie zespoły
z Poznania, Torunia, Gniezna, Gąsawy, Rogowa, Siemianowic Śląskich i Środy Wielkopolskiej.

Podczas gry jedynie bramkarze mogą dotknąć piłki jakąkolwiek częścią ciała (inni zawodnicy mogą to robić tylko wyznaczoną, płaską stroną kija, chociaż ręka to według zasad również jego przedłużenie), ale tylko w polu bramkowym. Ostatecznie spotkanie wygrywa drużyna, która strzeli więcej goli. Ewentualnie może dojść do remisu, który w zależności od turnieju może prowadzić także do dogrywki, czy rzutów karnych.

Hokej na trawie podlega IHF (Międzynarodowej Federacji Hokeja). Zarówno drużyny męskie, jak i kobiece biorą udział
w Igrzyskach Olimpijskich, Mistrzostwach Świata (także młodzieżowych), Lidze Światowej, Champions Trophy
i rozgrywkach klubowych. Popularną odmianą hokeja na trawie jest jego wersja halowa. Różni się tym, że drużyny składają się tu z 5 zawodników, a pole gry jest mniejsze (40 na 20 metrów). Pewne zasady są także inne. M.in. piłkę podnieść można tylko podczas strzału (przez całą grę toczy się ona po parkiecie), a linie zastępują barierki pozwalające na odbicie od nich piłki.

W pierwszą grę przypominającą hokej na trawie grali mieszkańcy Chin i Mongolii już 1000 lat przed naszą erą. Później we wschodniej Azji grano piłką i rzeźbionymi kijami (300 p.n.e.). Współczesny hokej na trawie pochodzi
z angielskich szkół (z początku XIX wieku).

Za pierwszy klub uznaje się Blackheath z Londynu (powstał
w 1849). Pierwsze zasady związane są z klubami krykietowymi, które w hokeja grały w zimie (ostatecznie spisano je w 1900 roku). Hokej na trawie pojawił się już na Igrzyskach Olimpijskich w 1908 i 1920 roku. Zabrakło go
w 1924, ale powrócił ponownie w 1928.

Najstarszym turniejem hokeja na trawie jest Irish Senior Cup rozgrywany od 1984 roku. Najbardziej utytułowanymi reprezentacjami na świecie: są Indie i Pakistan. Indie wygrały Igrzyska Olimpijskie od 1928 do 1956 roku (poza tym mistrzostwo olimpijskie zdobyły w 1964 i 1980 roku). Pakistan zwyciężał w 1960, 1968 i 1984 roku. Wraz z pojawieniem się boisk ze sztuczną trawą hokej zyskał na prędkości, pojawiły się nowe rozwiązania taktyczne (w tym indyjski drybling). Zakończyło to jednak dominację Indii i Pakistanu. Sztuczna nawierzchnia dla tych krajów była zwyczajnie zbyt droga, stąd większe sukcesy od lat 70-tych odnosiła Australia, Holandia
i Niemcy.

W tej dyscyplinie jest mniej więcej tyle samo zawodników, jak i zawodniczek. W Anglii w 2009 roku było 2488 drużyn męskich i 1969 żeńskich, w Irlandii kobiety stanowią 65% grających w hokej na trawie, a w Australii 40634 graczy to mężczyźni, a 41542 kobiety, podczas gdy w USA większość klubów jest całkowicie żeńskich.

Bramkarz w hokeju na trawie jest w pełni ubrany. Ma na sobie kask, specjalne spodenki, ochraniacze na nogi, klatkę piersiową, osłony ramion, szyi, rąk, pachwin. Posiada również jak wszyscy gracze kij. Bramkarz nie może przekroczyć linii 23 metra, chyba że udaje się wykonać rzut karny w momencie zatrzymania czasu gry (ale musi wtedy zdjąć swój kask
i odłożyć go w bezpieczne miejsce). Tak naprawdę bramkarze muszą mieć na głowie kask tylko podczas rzutów rożnych
i karnych. Ponieważ bramkarz bez kasku znajdujący się w polu bramkowym nadal ma wszystkie przywileje wynikające z jego pozycji.

Według zasad w hokeju na trawie nie ma zawodników
z przypisanymi pozycjami (od 2007 nawet bramkarz nie jest zawsze wymagany). Mimo wszystko tworząc taktyki drużyny najczęściej dzielą swoich graczy w podobny sposób jak te piłkarskie. Na boisku mamy więc najczęściej dwóch cofających się obrońców i pilnującego środka obrony wymiatacza, trzech pomocników (lewego, prawego
i środkowego) oraz atakujących lewoskrzydłowego
i prawoskrzydłowego, a także dwóch najbardziej wysuniętych napastników.

W hokeju na trawie za przewinienia na boisku podczas gry możesz zostać ukarany az trzema kartkami: zieloną, żółtą
i czerwoną.

Zielona to w zasadzie to samo co żółta kartka w piłce nożnej. Zawodnik po jej otrzymaniu nie musi opuszczać pola gry (chociaż na poziomie międzynarodowym oznacza ona dwie minuty poza boiskiem). Każde kolejne przewinienie gracza
z zieloną kartką karane jest żółtą lub czerwoną kartką.

Żółta kartka przypomina karę wykluczenia znaną z hokeja na lodzie. Jednak to sędzia decyduje na jak długi czas zawodnik uda się do miejsca odbywania kar (zostaje ono wyznaczone przed rozpoczęciem spotkania). Najczęściej kara wynosi 5 minut bez dokonywania zmian, maksymalnie gdy jest to np. druga żółta kartka tego samego gracza może zostać orzeczone 10 minut wykluczenia (zdarzają się jednak kary krótsze, np. w odmianie hokeja na hali).

Czerwona kartka to podobnie jak w piłce nożnej całkowite usunięcie zawodnika z gry (wiąże się często z wykluczeniem na kolejne spotkania) przez co drużyna do końca meczu musi grać w zmniejszonym składzie. Ukarany zawodnik nie może nawet oglądać dalszej części spotkania, gdyż musi opuścić również okolice boiska.

W odróżnieniu do piłki nożnej hokeiści na trawie mogą otrzymać np. dwie żółte kartki. Jednak nie mogą one być za ten sam rodzaj przewinienia (np. za niebezpieczną grę). Poza tym druga kartka tego samego koloru musi mieć poważniejsze konsekwencje (np. dłuższą karę) chyba, że obowiązujące
w miejscu rozgrywania spotkania zasady mówią inaczej. Oprócz kartki sędzia może orzec rzut wolny lub gdy przewinienie miało miejsce bliżej bramki rzut rożny (stały fragment gry z 10m od bramki, w którym pięciu obrońców
i bramkarz znajdują się na linii końcowej boiska, a atakujący poza podającym piłkę stoją poza polem brankowym, piłka nie może być zagrana wewnątrz półkola bramkowego).

Hokejowe piątki – to odmiana hokeja na trawie, w której biorą udział dwie drużyny po pięciu graczy (wraz z bramkarzem). Po raz pierwszy taką formułę gry wykorzystano w 2014 roku
w azjatyckich kwalifikacjach do Igrzysk Olimpijskich Młodzieży (później rozegrano tak cały turniej). Boisko do hokejowych piątek jest prawie dwukrotnie mniejsze niż tradycyjne do hokeja na trawie (ma długość 55 metrów
i 41,7m szerokości). Nie ma w nim pola bramkowego, rzutów rożnych, a strzały na bramkę można oddawać z każdego miejsca na boisku. Natomiast zamiast typowych rzutów karnych mamy podobną sytuację jak w hokeju na lodzie czyli pojedynek jeden na jednego strzelca z bramkarzem. Mecz składa się z trzech dwunastominutowych połówek (przerwy trwają dwie minuty). Pojawienia się tej odmiany hokeja na trawie jest uatrakcyjnieniem meczu, gdyż wtedy gra jest jeszcze szybsza, emocjonująca i ciekawsza w odbiorze dla widzów. Gwarantuje bowiem więcej strzałów i krótszy czas rozgrywania piłki w środkowej strefie boiska.

Hokej na trawie

Zgrajmy się na sport: Hokej na trawie

Trenuj ulubioną dyscyplinę razem z przyjaciółmi! Załóż konto lub zaloguj się do serwisu.

Partnerzy i sponsorzy

następne poprzednie