Kajakarstwo

Kajakarstwo

Pływanie kajakiem nie jest umiejętnością skomplikowaną, w turystyce kajakowej w odróżnieniu od sportowego kajakarstwa nie występuje presja czasu. Podstawowe umiejętności turysty kajakarza to: wodowanie, wsiadanie i wysiadanie, siedzenie w kajaku, wiosłowanie, manewrowanie, przybijanie do brzegu, pokonywanie przeszkód, ratowanie tonącego kajaka.

  • Czy wiesz, że...

    Żeglarstwo kajakowe (nieistniejące w Polsce) używa kajaków wyposażonych w żagle o pow. 10 m2, uznawanych za najszybsze i najbardziej wymagające łodzie jednokadłubowe.

  • Czy wiesz, że...

    W Ameryce południowej początek kajakarstwu dali Indianie pływający na CANOE (kanadyjki).

  • Czy wiesz, że...

    W 1936 kajakarstwo regatowe, a w 1972 kajakarstwo górskie (slalom kajakowy) trafiło do programu olimpijskiego.

  • Czy wiesz, że...

    średnia częstotliwość wiosłowania kajakarzy to między 110, a 130 przeciągnięć wiosłem na minutę. Co ciekawe nawet młodsi adepci tego sportu w wieku 10-12 lat potrafią osiągać 96 – 104 przeciągnięcia na minutę. Kanadyjkarze wiosłują z częstotliwością 60 - 66 przeciągnięć na minutę.

  • Czy wiesz, że...

    Kajak-polo (ang. canoe-polo) to piłka kajakowa. Mecze rozgrywane są przez dwie pięcioosobowe drużyny, w specjalnych kajakach, na boisku o wymiarach 35x23 m.

  • Czy wiesz, że...

    Kajak używany był już w starożytności.

  • Czy wiesz, że...

    W Polsce za prekursora turystyki kajakowej uchodzi etnograf Zygmunt Gloger, który w 1872 odbył wycieczki po Wiśle, Bugu, Niemnie i Biebrzy.

  • Czy wiesz, że...

    Nazwa KA I AK pochodzi od nazwy eskimoskiego czółna (łódź wykonana z jednego pnia drzewa).

następny poprzedni
Minisłownik pojęć
  • Cykl wiosłowania

    to inaczej sekwencja ruchów kajakarzy i kanadyjkarzy pozwalająca im na przesunięcie swojej łodzi w wybranym kierunku.

  • Pióro wiosła

    rozszerzona część wiosła na jego zakończeniu, która podczas wiosłowania jest zanurzona w wodzie (robocza część wiosła).

  • Eskimoska

    odwrócenie kajaka po wywrotce, bez opuszczenia kokpitu, zwykle przy pomocy wiosła i odpowiedniego ruchu bioder.

  • „Myszkowanie” łodzi

    odchylanie się kierunku ruchu łodzi w prawo lub lewo spowodowane wiosłowaniem.

  • Przenoska

    przenoszenie brzegiem kajaków celem ominięcia miejsca, którego nie da się przepłynąć, na przykład zapory.

  • Canoe (kanu, kanadyjka)

    nazwa łódki z otwartym pokładem, którą pływa się przy pomocy pagajów, czyli wioseł z jednym piórem. W kanadyjce klęczy się lub siedzi przodem do kierunku płynięcia.

  • Próg

    przeszkoda spiętrzająca wodę, naturalna lub sztuczna, niektóre progi wymagają przenoski.

  • WW

    skrót od angielskiego Biała Woda (White Water) lub dzika woda (Wild Water) oznaczający kajakarstwo górskie (zjazd kajakowy).

Podstawowe informacje

Podstawowe informacje

Kajakarstwo sportowe można podzielić na:

1. kajakarstwo klasyczne
2. maraton kajakowy
3. slalom kajakowy
4. zjazd kajakowy
5. freestyle kajakowy - rodzaj akrobatki, najmłodsza odmiana kajakarstwa.
6. kajak polo (gra z piłką)
7. smocze łodzie

Najbardziej znane jest kajakarstwo klasyczne. W jego skład wchodzą wyścigi w kajakach i kanadyjkach jedno-, dwu- oraz czteroosobowych, na dystansach 200m, 500m, 1000 m, 5000
i 10000m.

Kajakarstwo to sport, który łączy pokolenia. Uprawiać go można bez względu na wiek. Co więcej w swojej rekreacyjnej formie pozwala na kontakt z przyrodą i krajoznawstwo.

W kajakarstwie najważniejszy jest trening motoryczny, gdyż różne braki w technice wiosłowania nadrabia się wraz
z wiekiem młodych kajakarzy.

Każdy cykl wiosłowania podzielony jest na dwie fazy: przeniesienie wiosła (faza bezoporowa) i przeciągnięcie wiosła (faza oporowa).

Podczas przeniesienia wiosła zawodnik nie skupia się na użyciu siły. Jest to bowiem moment, w którym pióro wiosła nie ma kontaktu z wodą. Zupełnie odwrotnie jest w wypadku przeciągnięcia wiosła. Tu siła jest niezbędna.

Fazę oporową, czyli przeciągnięcie wiosła dzielimy na chwyt wody, przeciągnięcie właściwe i koniec przeciągnięcia. Chwyt wody to czas od pierwszego kontaktu wiosła z wodą, aż do jego pełnego zanurzenia. W przeciągnięcie właściwe wkłada się najwięcej siły, bo to od niego zależy to jak bardzo zawodnik przesunie łódź (opierając się wiosłem o wodę). Zaś część końcowa to już umiejętność szybkiego wyjęcia wiosła
z wody i utrzymania siły na piórze wiosła.

Zadaniem kajakarza jest wiosłowanie w taki sposób, aby utrzymać wiosło w jednym miejscu i przesuwać łódź obok niego. Należy pamiętać, że poprawne wiosłowanie to nie tylko praca rąk. Stopy w kajaku powinny być ustabilizowane, gdyż to przez podnóżek i siodełko przechodzi największa siła pozwalająca nabrać łodzi większej prędkości. Poza tym bardziej ważny od ruchu ramion jest ruch całego tułowia. To mięśnie tułowia przenoszą siłę zawodnika na wiosło.

Prawidłowe wiosłowanie zależy też od idealnego wyczucia momentu wyjęcia wiosła z wody. Zbyt długie przetrzymywanie wiosła w wodzie niepotrzebnie hamuje łódź.

Podczas wiosłowania w kanadyjce należy chwycić wodę wiosłem jak najbardziej z przodu łodzi (związane jest to
z większym rozciągnięciem mięśni wiosłującego zawodnika). Samo wiosło powinno zostać unieruchomione już będąc
w wodzie. Pióro wiosła należy starać się utrzymać jak najdłużej prostopadle do powierzchni wody. Pamiętając, że gdy wiosło znajdzie się zbyt długo pod wodą stracimy niezbędny czas, gdyż łódź będzie hamować.

Każde kolejne przeciągnięcie zawodnik w kanadyjce wykańcza skrętem bioder. Jego elementem jest odprowadzenie na zewnątrz nogi wykrocznej (czyli właściwe utrzymanie ciężaru ciała powstrzymujące przed przechyleniem się łodzi) i ma za zadanie przygotować do kolejnego cyklu wiosłowania. Kierunek kanadyjki kontroluje się poprzez właściwe ustawienie pióra wiosła. Ewentualnie można wykonać manewr „wyłamywania wiosła” na samym końcu jednego
z przeciągnięć. Co jednak znacznie spowalnia łódź.

W kajakarstwie bardzo istotna jest technika. Jednak tego
w jaki sposób idealnie wykorzystywać wiosłowanie do poprawiania swoich czasów trenuje się dopiero gdy młody zawodnik nauczy się utrzymywać równowagę wewnątrz łodzi
i sterowanie nią. Umiejętności techniczne pozwalają we właściwym momencie korzystać z najbardziej potrzebnych mięśni (pamiętając, że najpierw używamy najsilniejszych mięśni), a także utrzymywać właściwą sekwencję ruchów bez względu na potęgujące się zmęczenie zawodnika, czy panujące warunki.

Najwłaściwszym momentem na rozpoczęcie swojej przygody
z kajakarstwem jest wiek 11-12 lat. To idealny czas na rozwój motoryczności dziecka. Jednak jeszcze przed właściwym wiosłowaniem należy przeprowadzać ćwiczenia ogólnorozwojowe. Dlatego właściwy trening kajakarski odbywa się w wieku 13-16 lat.

Początkowy trening młodych kajakarzy jest treningiem ogólnorozwojowym i pracą głównie nad siłą i wytrzymałością.

Istnieją trzy fazy kajakarskiego treningu młodzieży. Etap przygotowawczy dla dzieci w wieku 10-13 lat, etap specjalizacji w wiosłowaniu na kajakach i kanadyjkach (wiek od 14 do 15 lat) oraz etap doskonalenia (tuż przed wiekiem seniorskim 16-18 lat).

Najmłodsi poza pływaniem na kajakach sprawdzają swoje umiejętności w zakresie sprawności ogólnej, między innymi
w biegach , grach zespołowych, a także pływaniu. Bez względu na płeć dziecka, 4-5 razy w sezonie odbywają się również regaty na dystansie 2000 metrów. W dalszym etapie treningu dzieci pokonują już dystanse od 500 do 2000 metrów nawet dwa razy w miesiącu.

Młodzi kanadyjkarze (10-12 lat) dla swojego właściwego rozwoju połowę dystansu pokonują wiosłując z jednej strony, a kolejną z drugiej.

Na trening kajakarski składa się praca nad siłą, prędkością
i koordynacją ruchową.
W kajakarskim treningu siłowym wykorzystuje się m.in. sztangi znane z podnoszenia ciężarów. Dobrze przygotowany zawodnik potrafi w czasie dwóch minut wykonać od 100 do 120 powtórzeń wyciskania i podciągania sztangi (o wadze mniej więcej połowie jego ciała) leżąc.

Szybkość to nie tylko częstotliwość ruchów wiosłem, ale
i startowy czas reakcji i prędkość pojedynczego ruchu.

Uzyskanie maksymalnych wyników sportowych wymaga systematycznego uczestniczenia w zajęciach treningowych przez okres 8 – 15 lat.

Czy wiesz, że.. W kanadyjkach w odróżnieniu od kajaków korzysta się z wiosła tylko z jednym piórem.

Kajakarstwo trafiło do Europy na przełomie lat 50. i 60. XIX wieku. Zaczęto wtedy używać łodzi wzorowanych na kajakach eskimoskich. Pierwszy na świecie klub kajakarski założył Szkot John MacGregor, który w 1865 r. zbudował Rob Roya – kajak drewniany z poszyciem klepkowym, przepływając nim następne rzeki Wielkiej Brytanii i w Europie. Efektem tej podróży była książka A Thousand Miles in the Rob Roy Canoe, która spopularyzowała turystykę kajakową. 133 lata temu, czterech jednakowo ubranych wioślarzy w melonikach, wzbudziło sensację wśród mieszkańców Warszawy. Byli to entuzjaści, którzy z narażeniem życia, nielegalnie, założyli Warszawskie Towarzystwo Wioślarskie. W zaborze rosyjskim za takie działania groziła śmierć lub wywózka na Syberię.

Kajakarstwo

Zgrajmy się na sport: Kajakarstwo

Trenuj ulubioną dyscyplinę razem z przyjaciółmi! Załóż konto lub zaloguj się do serwisu.

Partnerzy i sponsorzy

następne poprzednie