Krykiet

Krykiet

Krykiet – drużynowa dyscyplina sportowa,
w której rywalizują ze sobą dwa zespoły po 11 graczy. Pierwsze spotkania krykietowe rozgrywane były już na przełomie XIII i XIV wieku w Anglii. To właśnie z tego kraju pochodzi ten sport.

Boisko do krykieta pokryte jest trawą i ma kształt podobny do elipsy. Środek boiska wyznacza pas o długości 20,12 metra. Natomiast na końcach tej linii znajdują się bramki. Bramką krykietową nazywamy trzy drewniane słupki wbite w ziemię. Zadaniem zawodników grających w krykieta jest rzucenie piłką mającą obwód 224-229 mm
w stronę bramki rywali tak aby przeciwnikowi
z kijem broniącym (batsman) nie udało się jej wybić.

  • Czy wiesz, że...

    w trakcie spotkania krykietowego zarządza się przerwy na obiad oraz herbatę. Istnieją również krótsze przerwy na napoje gdy zawodnicy są spragnieni.

  • Czy wiesz, że...

    latem gra się w krykieta w Anglii, Australii, Nowej Zelandii, RPA i Zimbabwe. Zaś zimą w Bangladeszu, Indiach, Pakistanie i Sri Lance. Wszystkiemu winna jest kapryśna pogoda.

  • Czy wiesz, że...

    wicket keeper to jedyny zawodnik grający w polu, który ma na sobie specjalne ochraniacze (dokładnie na piszczele, kolana i krocze).

  • Czy wiesz, że...

    najprawdopodobniej krykiet zawdzięcza swoją nazwę kijom do gry. Podobnymi słowami oznaczano różne rodzaje kijów w języku flamandzkim, staroangielskim i starofrancuskim.

  • Czy wiesz, że...

    batsman w przypadku kontuzji nie pozwalającej mu na odbijanie piłki może zejść z boiska, a gdy będzie czuł się lepiej na nie powrócić. Jest to możliwe gdy trwa przerwa po wyautowaniu jednego z kolegów z jego drużyny.

  • Czy wiesz, że...

    aby powstrzymać genialnego batsmana z Australii Donalda Bradmana Anglicy stworzyli taktykę bodyline, która polega na celowaniu piłką w zawodnika mającego ją odbić. Wielu to krytykowało i taktykę uznało za niesportową.

  • Czy wiesz, że...

    jedyne mecze, które rozgrywa się wieczorem przy sztucznym świetle i z użyciem białej piłki rozgrywa się w nowej odmianie krykieta nazywanej Twenty20.

  • Czy wiesz, że...

    od 2011 roku zakazane jest korzystanie z biegaczy w meczach międzynarodowych.

następny poprzedni
Minisłownik pojęć
  • Piłka

    powstała z korka obszytego skórą i charakteryzuje się dużą twardością. Jej obwód wynosi od 224 do 229 mm.

  • Batsman

    zawodnik z kijem broniący bramki i starający się odbić piłkę rzuconą przez przeciwnika w kierunku bramki.

  • Bowler

    zawodnik rzucający piłkę i starający się trafić do bramki tak aby batsman nie odbił piłki.

  • Run

    punkt w krykiecie

  • Crease

    fałda, zagięcie. Są to linie namalowane na pitchu.

  • Stumped

    sytuacja gdy odbijający piłkę w nią nie trafi i opuści swoją bezpieczną strefę (crease). Wicket keeper łapie wtedy piłkę i zbija nią lub ręką bramkę odbijającego.

  • Preambuła Przepisów Krykieta

    kodeks jakim kierują się kapitanowie drużyn. To oni zwracają uwagę graczom łamiącym zasady. Krykiet jest jednak sportem dżentelmeńskim więc spornych i kontrowersyjnych sytuacji nie ma za wiele.

  • Retired – not out

    taka informacja oznacza, że batsman zszedł z boiska, ale nie został wyautowany czyli w praktyce po kontuzji nie wrócił do gry.

Podstawowe informacje

Poza batsmanem na boisku jest jeszcze jeden zawodnik
z kijem. Jego pozycja znajduje się w okolicy rzucającego. Na murawie znajdują się też koledzy z drużyny rzucającego nazywani fielder’ami (graczami pola). Celem drużyny jest zdobycie jak największej ilości punktów, czyli tzw. runów. Dokonać to mogą batsman i non-stiker (drugi gracz z kijem na boisku).

Krykiet najpopularniejszy jest we wszystkich krajach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. To właśnie tam zasad uczyli tubylców przybyli Anglicy. Najlepsze zespoły na świecie rozgrywają między sobą mecze. Wiąże się to z tym, że mają tzw. test status. Te reprezentacje to: Anglia, Australia, Nowa Zelandia, Indie, Pakistan, Sri Lanka, Bangladesz, Zimbabwe, RPA, Indie Zachodnie, Karaiby (stworzone przez graczy Antigui, Barbadosu, Dominiki, Grenady, Grenadyny, Gujany, Jamajki, Saint Kitts, Saint Lucia, Saint Vincent i Trynidadu
i Tobago)

W krykiecie rozgrywane są następujące rodzaje meczów:

• mecze wielodniowe – najdłuższe spotkania, które trwają od 3 do 5 dni (każdego dnia przez mniej więcej 6 godzin).
W tym czasie zespoły mają po dwie szanse na zdobycie jak największej liczby punktów (podczas których przeciwnicy się bronią). Meczami wielodniowymi mogą być testy (spotkania towarzyskie 10 krajów będących członkami Międzynarodowej Rady Krykieta), mecze pierwszoklasowe (oficjalne gry nie tylko reprezentacji, ale też np., klubów, czy stanów uznawanych za pierwszoklasowe przez Międzynarodową Radę Krykieta), mecze towarzyskie oraz mecz juniorów (te trwają 3 dni).

• mecze jednodniowe – około 7 i pół godzinne. W nich drużyny mają tylko po jednej szansie na zdobycie jak największej ilości punktów (podczas gdy rywale się bronią). Poza tym ograniczona jest liczba overów, czyli rzutów wykonywanych przez bowlera (jest czas na maksymalnie 50 takich fragmentów gry). Zdarzają się jednak takie spotkania międzynarodowe gdy ilość overów jest zmniejszona do 40 lub zwiększona do 55, czy 60. Puchar Świata w krykiecie od 1975 rozgrywa się za pomocą meczów jednodniowych.

• Twenty20 to najnowsza odmiana krykieta. Jej pojawienie się miało sprawić, że mecze staną się jeszcze bardziej dynamiczniejsze, a zarazem krótsze. Mecz w Twenty20 trwa już około 3,5 godziny i składa się z jednej szansy na zdobycie jak największej ilości punktów (podczas gdy przeciwnicy się bronią) i 20 overów. W 2007 roku powstał Puchar Świata w Twenty20.

Za pierwowzór krykietu uznaje się grę creag, a pierwsze informacje o czymś podobnym do tej dyscypliny pochodzą już z XIII wieku. Z początku była to zabawa dzieci pochodzenia chłopskiego. Choć są źródła mówiące iż swoich sił próbował również syn ówczesnego króla Anglii.

Samo słowo krykiet po raz pierwszy użyto w 1598 roku. Tak (kreckett) nazwano podczas sprawy sądowej o ziemię grę,
w którą na spornym terenie grali kilkadziesiąt lat wcześniej. Dorośli zaczęli uprawiać krykiet przed angielską wojną domową (1642-1651). Drużyny powstały przy parafiach. Niestety po zakończeniu walk zakazywano zgromadzeń publicznych w celu uprawiania sportu, co odbiło się na zatrzymaniu wzrostu popularności krykieta. Ponowny boom na krykiet rozpoczął się w 1660 roku gdy po Restauracji Stuartów na tronie zasiadł Karol II.

Pod koniec XVII wieku istniały już rozgrywki krykietowe,
w których grano na pieniądze. Pierwszy szczegółowo opisany pojedynek rozegrano w 1697 roku w Sussex, a zespoły do puli zwycięzców przeznaczyły po 50 gwinei. W następnym wieku krykiet stał się już sportem narodowym w Anglii,
a czasy gdy nazywano go grą tylko dla prowincji bezpowrotnie minęły. Duży wpływ miały na to coraz poważniejsze pojedynki bogatych o coraz większe pieniądze. W 1787 roku powstał Marylebone Cricket Club, który stał na straży zasad gry i jako jedyny mógł je zmieniać. Natomiast w 1814 roku
w Londynie otwarto Lord’s Cricket Ground, który stał się krykietowym Stadionem Narodowym.

W XIX wieku dokonywały się już zmiany w technice gry. Pojawił się m.in. underarm bowling (czyli toczenie piłki po ziemi) oraz overarm bowling (rzut piłki sprawiający większe problemy batsmanowi). W 1889 powstały oficjalne rozgrywki angielskich hrabstw (County Championship).
W popularyzacji sportu pomogło też tournée reprezentacji Anglii do Ameryki Północnej (1859). Za pierwszy mecz testowy uznaje się pojedynek właśnie Anglii z Australią
w 1877 roku w Melbourne.

Największy wpływ na rozwój krykieta miał legendarny W. G. Grace. Gracz ten stał się wręcz symbolem tej dyscypliny po 44 latach zawodowej kariery. To dzięki niemu powstały nadal stosowane techniki odbijania piłki krykietowej kijem.

Za Złotą Erę Krykieta uznaje się okres przed I wojną światową. To wtedy sport ten łączył kraje, które później ze sobą krwawo walczyły. Największy kryzys światowego krykieta datuje się na rok 1961. Wiąże się z tym sytuacja polityczna w RPA (kwestia apartheidu), która od 1970 roku nie mogła występować w rozgrywkach międzynarodowych. Władze RPA radziły sobie z tym proponując ogromne kwoty dla zawodników, którzy mieli tworzyć drużyny i grać z ich reprezentacją (ryzykując zawieszenie przez międzynarodową federację). RPA wróciło do rozgrywek dopiero w 1991 roku (Nelson Mandela dochodzi do władzy). W czasie zawieszenia reprezentacji RPA dokonywano pewnych zmian w zasadach krykieta. Pojawiły się bowiem nowe spotkania z ograniczoną liczbą overów i jednodniowe. Natomiast na początku nowego stulecia powstały mecze Twenty20.

Do profesjonalnej gry w krykieta będą wam potrzebne:
• Piłka (z korka pokryta skórą o obwodzie około 23 centymetrów)
• Kij drewniany (najlepiej z drewna wierzbowego) różniący się od baseballowego tym, że ma płaską powierzchnię do odbijania piłki. Wielkość kija zależy od preferencji zawodnika, ale nie może przekraczać długości 96,5 cm oraz szerokości 10,8 cm.

Zawodnik krykieta ubrany jest w koszulkę typu polo, długie spodnie, czapkę w razie słońca oraz sportowe obuwie (najlepiej z kolcami co zwiększa przyczepność). Jeśli jest zimniej zdarza się też występować w wełnianym swetrze Zawodnicy na pozycji batsman i wicket-keeper (broniący bramki) posiadają także dodatkowe elementy ochronne ze względu na ryzyko otrzymania ciosu piłką. Są to specjalne ochraniacze, kaski oraz rękawice.

Do rozegrania meczu potrzebne są też:
- dwie bramki (tzw. wicket), czyli drewniana konstrukcja złożona z trzech słupków oraz dwóch poprzeczek
- lina, która oznacza miejsce gry oraz w przypadku profesjonalnych rozgrywek dwa ekrany (czarne w nocy, białe za dnia) przy krótszych bokach boiska, pomagające zawodnikom w lepszej widoczności.

Zasady gry
42 zasady gry w krykieta przygotował Marylebone Cricket Club i popierają je państwa grające w krykieta. Zasady można jednak zmieniać w danym spotkaniu (jeśli zgodzą się na to obie rywalizujące drużyny). W każdej z drużyn krykietowych występuje jedenastu zawodników. Wśród nich jest bowler (rzucający piłkę) oraz batsman (odbijający ją kijem). Silny zespół ma w swoich szeregach nawet pięciu lub sześciu graczy potrafiących dobrze odbijać piłkę, albo czterech lub pięciu, którzy znakomicie rzucają, a także jednego łapiącego (wicket-keeper) broniącego bramki. Najlepsi gracze potrafią zarówno świetnie rzucać, jak
i odbijać. To tacy uniwersalni zawodnicy zawsze są poszukiwani przez wszystkie zespoły.

Podczas meczu batsmanów wystawia tylko ekipa w danym momencie broniąca. W jednym momencie mamy dwóch graczy na tej pozycji. Striker broni bramki i odbija piłkę
w taki sposób, żeby inni gracze broniący (znajdujący się w polu gry) nie potrafili jej złapać lub zrobili to możliwie jak najpóźniej. Jeśli odbije piłkę tak, że opuści ona pole gry zdobywa dla swojego zespołu 1 run (punkt), jeśli po odbiciu znajdzie się na granicy pola gry i dopiero wtedy przejmą ją przeciwnicy dla jego drużyny należą się 4 runy. Zaraz po odbiciu piłki striker może się zdecydować na szarżę w kierunku bramki przeciwnika. Powoduje to ruch drugiego batsmana (non strikera), który podąża w kierunku opuszczonej już przez strikera bramki. W momencie gdy taka zmiana na bramkach się uda przed przechwyceniem piłki przez rywali to gwarantuje ona drużynie 1 run (zmian może być więcej i wtedy liczba zdobytych punktów się zwiększa).

Bowler to gracz rzucający piłkę. W zależności od umiejętności i wykorzystanej techniki istnieją fast bowlerzy (rzucający piłkę z prędkością nawet 160 km/h), madium pace bowlerzy (rzucający wolniej, ale dokładniej) i spin bowlerzy (których siłą jest właściwe podkręcenie piłki).

Wicket keeper czyli zawodnik spełniający rolę podobną do łapacza w baseballu. Jego najważniejszym zadaniem jest łapanie piłek, które nie odbił batsman przeciwnej drużyny. Wicket keeper może również wykluczyć batsmana łapiąc piłkę, która po muśnięciu od kija poleci w jego kierunku nie dotykając ziemi. Może też wykluczyć rywala przez stumped oraz run out.

Gracze z pola
Zadaniem zawodników znajdujących się w polu jest nie pozwolenie aby odbijający piłkę rywale zdobyli runy. Najprościej temu zapobiec łapiąc piłkę. Jedną
z najważniejszych ról wśród graczy z pola pełni wicket-keeper.

Kapitan
Ma bardzo istotną rolę w zawiązku z tym co dzieje się na boisku. To on decyduje o pozycji kolegów z drużyny oraz rzucających. Podobnie jak w piłce nożnej wybiera stronę monety, po której rzucie okazuje się kto będzie zaczynał spotkanie (kieruje się w tym przypadku także ewentualnymi zmianami warunków pogodowych, czy stanem murawy). Kapitan musi być odporny na krytykę. W przypadku przegranej najbardziej odpowiedzialny jest właśnie on, choć z drugiej strony to on jest ojcem sukcesu przy wygranej.

Biegacz i rezerwowi Jest możliwość, że odbijającemu piłkę pomaga biegacz (na tej pozycji może znaleźć się także gracz wcześniej już odbijający). Jednak jest tak w przypadku gdy batsman ma kontuzję i nie może odbijać piłki. Zadaniem biegacza jest też bieganie między bramkami w przypadku kontuzji kolegi z zespołu. W takim przypadku musi być ubrany identycznie jak gracz, którego zastępuje.
Pozycja biegacza to 20m od odbijającego. Po lewej stronie boiska w przypadku gdy odbijający jest praworęczny lub prawej gdy jest leworęczny. W krykiecie każdy gracz może być zmieniony w przypadku kontuzji. Problem w tym, że rezerwowy nie może rzucać, odbijać piłki, zostać kapitanem oraz wicket-keepere. Poza tym gdy tylko właściwy gracz pierwszego składu będzie na siłach wrócić do gry musi ustąpić mu miejsca. Mecz Przeważnie spotkanie krykietowe trwa od trzech do pięciu dni (po około sześć godzin dziennie) i składa się z dwóch części (inningsów) i nieograniczonej liczby overów. Spotkania rozgrywa się w zasadzie tylko podczas idealnej pogody. Mecze przerywane są nie tylko podczas deszczu, ale też zachmurzenia przeszkadzającego zawodnikom w dobrej widoczności piłki (lecącej przecież nawet ponad 140 km/h). Bardzo rzadkie są mecze przy sztucznym oświetleniu (rozgrywane są wtedy w zasadzie tylko fragmenty meczu, a nie cały pojedynek).

Najczęściej podczas meczu krykieta na tablicy wyników widnieje najpierw liczba punktów, a potem ilość wyeliminowanych graczy w zespole (wicketów). Jeśli drugiej cyfry nie ma to może to oznaczać, że wszyscy w drużynie zostali już wyeliminowani (może znaleźć się także dopisek all out). Zdarza się też podawać liczbę overów potrzebnych do uzyskania danego rezultatu (czyli cykli 6 rzuconych piłek). Jeśli chodzi o wynik meczu to istnieją trzy możliwości. Wygrana jednego z zespołów, remis i brak rozstrzygnięcia. Oczywiście ostatnia opcja zdarza się najrzadziej i oznacza, że aby wygrać należy nie tylko mieć przewagę punktową, ale też wyeliminować wszystkich przeciwników.

Mecz rozpoczyna rzut monetą. To od niego zależy to, która drużyna na początku pierwszego inningsa będzie rzucać piłkę, a która odbijać. Stronę monety wybiera kapitan.
W drugim inningsie nie mamy już rzutu monetą. Po prostu drużyna, która pierwsza rzucała teraz pierwsza odbija, analogicznie jest z drugim zespołem.

Zakończenie inning
Innings kończy się w sytuacji gdy wyeliminowanych jest 10
z 11 odbijających piłkę, jeden z zespołów ma tylko jednego gracza zdolnego do gry (inni są np. kontuzjowani), jedna
z drużyn w drugim inningsie osiągnie wystarczającą przewagę by wygrać spotkanie, kończy się określona liczba overów (gdy mecz jest wcześniej w taki sposób ograniczony), kapitan decyduje o zamknięciu inningsa (w dłuższych meczach niż jednodniowe).

Over to część połowy (inningsa). Polega na oddaniu sześciu rzutów zgodnie z przepisami. W przypadku gdy rzut jest nieprawodłowy następuje jego powtórzenie, a dodatkowy run drużyna broniąca otrzymuje w prezencie. Po skończeniu overu (czyli wykonaniu 6 rzutów) następuje zmiana stron boiska. Rzucający przenosi się do pola gry, a jeden gracz będący tam wcześniej zajmuje pozycję rzucającego. Zamiana stron dotyczy również sędziów.

Batsman (odbijający) stara się uzyskać jak najwięcej punktów (runów lub po polsku biegów). Udaje się to gdy batsmani (odbijający i znajdujący się po drugiej stronie boiska) zamienią się pozycjami, albo po ich zagraniu piłka wyjdzie poza pole gry.

Bowler (rzucający) walczy natomiast o to, by wyeliminować batsmanów drużyny przeciwnej za pomocą jak najmniejszej ilości rzutów. Po wyeliminowaniu batsmana jego pozycję zajmuje kolejny zawodnik z drużyny. Gdy będzie to już dziesiąty tego typu gracz możemy mówić o zakończeniu inningsa (połowy meczu). Wtedy drużyny zamieniają się swoimi rolami. Mecz wygrywa zespół, który zdobiędzie więcej runów (punktów).

Rzucanie
Podczas rzutu ręka rzucającego nie może być wyprostowana. Taki sposób rzutu nazywa się throwing i jest niedozwolony. Ze względu na kontrowersje uznano jednak, że można rozprostować rękę w łokciu, ale tylko do kąta 15 stopni. Przeważnie gracze rzucający aby prawidłowo posłać piłkę obracają rękę dookoła ramienia. Rzucający musi również uważać żeby jakaś część jego przedniej stopy podczas rzutu znajdowała się za popping crease. Jeśli tak nie będzie rzut nie zostanie uznany. Najczęstsze rzuty wykonuje się tak, żeby piłka zdołała jeszcze odbić się od ziemi przed dotarciem do odbijającego przeciwnika. Należy jedna uważać, żeby kozioł ten nie sprawił iż piłka znajdzie się poza zasięgiem batsmana. Rzucający stara się swoją grą albo wyeliminować odbijającego, albo przynajmniej nie pozwlić mu na zdobycie punktów (runnów).

Odbijanie Istnieją różne nazwy dla odbić piłki przez batsmana. Gdy trafi nią płaską częścią kija mówi się
o strzale (shot) lub uderzeniu (stroke). Jeśli odbicie nastąpi krawędzią jest to tzw. edge, albo snick. Nazwa odbicia zależy również od kierunku, w którym poleci piłka po zetknięciu się z kijem. Odcijający może zdecydować się na strategię obronną (odbija wtedy specjalnie piłkę w dół) lub ofensywną (jak najmocniej tam gdzie nie ma rywali i będzie im trudno piłkę zebrać). Każde udane wybicie piłki poza pole gry to sześć runów (punktów). Jednak jeśli po drodze piłka dotknie ziemię odbicie warte jest cztery runy. To kapitan decyduje, który odbijający w jakiej kolejności znajdzie się w grze. Ten pierwszy ma najtrudniej gdyż pełni sił przeciwnicy posyłają
o wiele silniejsze piłki (które do tego nie są w żadnym stopniu zniszczone).

Zdobywanie runów

Zdobycie runa to sytuacja gdy batsman uderza rzuconą
w jego kierunku piłkę i zaczyna bieg na drugą stronę boiska.
W tym samym czasie jego kolega z drużyny również odbijający zaczyna bieg w przeciwległym kierunku. Zaliczenie runu następuje gdy jakąkolwiek częścią ciała lub kijem odbijający dotkną ziemi już za popping crease. W takiej sytuacji mogą się odwrócić i spróbować zdobyć kolejne runy powtarzając swój bieg. Jeśli liczba zdobytych runów jest nieparzysta następuje zamiana zawodników to znaczy batsman, który odbił poprzednią piłkę jest batsmanem nieodbijającym. Zawodnik z pola zawsze może strącić poprzeczki bramki nie strzeżonej przez będącego w biegu batsmana. W takiej sytuacji możemy mówić o wyeliminowani odbijającego.

Boisko
Pole gry do krykieta ma kształt elpisy pokrytej trawą. Średni wymiar boiska to od 137 do 150 metrów, choć nie ma odgórnie ustalonych zasad co do jego wielkości. Pole gry otoczone jest linią graniczną. Natomiast na środku boiska znajduje się pitch czyli prostokąt z gliny pokryty krótszą trawą (jego wymiary to 3,05m na 20,12 m). Pitch To tu rozgrywa się większość spotkania. Na pitchu znajdują się bramki oraz wyznacza on pozycję odbijającego i rzucającego. Na jego środku znajduje się linia dzieląca bramki na dwie części. Wyeliminowanie batsmana Istnieje 10 sposobów na wyeliminowanie odbijającego. Gdy to się uda musi on opuścić pole gry i zostać zastąpiony przez kolejnego gracza
w kolejce. Jeśli jednak jest to już 10 wyeliminowany batsman następuje koniec inningsu.

Caught ("złapany") – sytuacja gdy zawodnik z pola łapie piłkę odbitą przez batsmana jeszcze przed tym gdy nastąpi jej kontakt z murawą.

Bowled ("rzucony") – moment gdy piłka trafia w jeden ze słupków bramki i go strąca (może to się wydarzyć nawet po kontakcie piłki z kijem).

Leg before wicket ("noga przed wicketem") – gdy odbijający nie trafi piłkę kijem a ta dotknie jego ciała sędzia może zdecydować, iż gdyby nie to trafiłaby ona w bramkę.

Run out ("wybiegnięty") – zbicie bramki przez przeciwnika (piłką lub ręką z piłką) w sytuacji gdy odbijający jest w biegu i stara się zdobyć run.

Stumped – sytuacja, w której odbijający opuszcza swoją pozycja, a piłka dostaje się do broniącego bramki, który zbija słupek przed pojawieniem się na pozycji odbijającego.

Hit wicket – Gdy przez pomyłkę odbijający w jakikolwiek sposób strąci słupek.

Handled the ball – Celowe odbicie piłki przez odbijającego ręką.

Hit the ball twice – Czyli dwukrotne celowe odbicie piłki przez batsmana. Nie liczy się w sytuacji gdy broni on bramkę przed uderzeniem.

Obstructing the field – Gdy batsman celowo przeszkadza jakiemukolwiek zawodnikowi w polu zagranie.

Timed out – Zbyt długie zajmowanie pozycji przez kolejnego wchodzącego batsmana. Ma on na to trzy minuty i musi
o tym pamiętać, a nie przedłużać mecz.

Retired out – w przypadku kontuzji odbijającego.
W zależności od sytuacji może on wrócić do gry gdy będzie się lepiej czuć.

Krykiet w Polsce

W chwili obecnej w naszym kraju istnieje siedem drużyn krykieta (cztery z nich są z Warszawy): Warsaw Hussars Cricket Club, Warsaw Cricket Club, Warsaw United Cricket Club, Warsaw Kings Cricket Club, Lodz Cricket Club, Krakow Cricket Club oraz Lublin Cricket Club. Polska liga krykieta ma status nieoficjalny gdyż nadal trwają starania o przyjęcie naszego kraju do Międzynarodowej Rady Krykieta. Trzykrotnym mistrzem jest Warsaw Cricket Club, który wygrywał w 2012, 2013 i 2014 roku.

Krykiet

Zgrajmy się na sport: Krykiet

Trenuj ulubioną dyscyplinę razem z przyjaciółmi! Załóż konto lub zaloguj się do serwisu.

Partnerzy i sponsorzy

następne poprzednie