Kung-fu

Kung-fu

Nauka Kung Fu prowadzi do zrozumienia agresji, a w konsekwencji uczy jak unikać konfliktu. Na podstawie wcześniej zdobytej wiedzy na temat rodzajów broni, anatomii człowieka, taktyki walki, a także tańca, z biegiem lat zaczęły powstawać pierwsze układy ruchów, nazywane ćwiczeniami formalnymi, a obecnie bardziej znane jako formy.

  • CZY WIESZ, ŻE...

    Początkowo techniki walki były wykorzystywane głównie do obrony przed zwierzętami, jednak z czasem coraz większego znaczenia nabierała samoobrona przed drugim człowiekiem.

następny poprzedni
Minisłownik pojęć

Podstawowe informacje

Kung-fu jest dla każdego i może być uprawiane przez całe życie. Odpowiedni system można dobrać w zależności od indywidualnych upodobań, predyspozycji i warunków fizycznych.

W Kung Fu przywiązuje się wagę nie tylko do rozwinięcia umiejętności walki wręcz, czy z bronią, ale także do wszechstronnego rozwoju adepta. Wzorcem wojownika kung-fu jest ktoś, kto nie tylko potrafi walczyć, ale posiada szeroką wiedzę.

"Ucząc się sztuki walki, przede wszystkim uczysz się być dobrym człowiekiem".

 

Formy do dziś obecne są niemal w każdym stylu Kung Fu i stanowią one podstawę większości koncepcji walki. Kung Fu to wbrew opiniom nie sztuka walki, a wysoki poziom umiejętności osiągnięty w wyniku ciężkiej, długotrwałej nauki. Może to dotyczyć wielu różnych dziedzin. Jeśli chodzi o chińskie sztuki walki, to bardziej prawidłowa jest nazwa używana w Chinach - Wushu, czyli dosłownie: sztuki wojenne. Termin wushu zapisuje się takimi samymi znakami jak japoński termin Bu-Jitsu.

Wushu dzieli się na Xiandai Wushu (współczesne Wushu) lub Jingsai Wushu (sportowe Wushu) oraz Chuantong Wushu (tradycyjne Wushu), inaczej nazywane Minjian Wushu (ludowe Wushu). Używany na Zachodzie termin Kun Fu pokrywa się w zasadzie raczej z Chuantong Wushu/Minjian Wushu, nie obejmuje natomiast Xiandai Wushu/Jingsai Wushu.

Xiandai Wushu/Jingsai Wushu to przede wszystkim dyscyplina sportowa o aspiracjach olimpijskich. W konkurencji form (taolu) stosuje się podział przede wszystkim na Changquan (długa pięść - formy zwykle bardzo akrobatyczne, o ruchach stosunkowo płynnych i dużej dynamice), Nanquan (południowa pięść - bardziej stabilne pozycje, mniej akrobacji, dużo fizycznej siły) i Taijiquan (ruchy miękkie, pełne gracji, w większości wykonywane powoli).

Uprawiana jest także konkurencja sanda/sanshou, czyli rodzaj walki w rękawicach i ochraniaczach (m.in. na korpus) zbliżona do kick-boxingu, ale z szerokim wykorzystaniem rzutów i zepchnięć z podestu, na którym odbywają się walki. W wariancie zawodowym stosuje się mniej ochraniaczy, natomiast wykorzystuje się uderzenia kolanami. Chuantong Wushu/Minjian Wushu lub w terminologii bardziej popularnej na Zachodzie Kung Fu, to nie jedna, określona sztuka walki, a ogromne bogactwo rozmaitych systemów, opartych na bardzo różnych koncepcjach i zasadach. Jest to bogactwo tak duże, że powszechnie stosowane klasyfikacje stanowią nadmierne uproszczenie.

Organizowane są zawody sportowe, w których startują przedstawiciele tradycyjnego Kung Fu/Wushu. Różnica w stosunku do jingsai wushu polega jednak na tym, że w Chuantong Wushu rywalizacja sportowa nie jest głównym celem, któremu całkowicie podporządkowany jest proces treningowy, a stanowi tylko pewien element znacznie szerszej całości. Kung Fu (Chuantong Wushu) nie jest zatem tylko dyscypliną sportową, w której liczą się wyniki na zawodach i odbywa się proces selekcji tych, którzy rokują w tym kierunku największe nadzieje.

Kung-fu

Zgrajmy się na sport: Kung-fu

Trenuj ulubioną dyscyplinę razem z przyjaciółmi! Załóż konto lub zaloguj się do serwisu.

Partnerzy i sponsorzy

następne poprzednie