Podnoszenie ciężarów

Podnoszenie ciężarów

Podnoszenie ciężarów to niezwykle emocjonująca dyscyplina sportu, w której ważna jest zarówno siła, technika, jak też taktyka, decydująca o wyborze kolejnych prób.

Podnoszenie ciężarów wykonuje się dwiema technikami - rwaniem i podrzutem - rwanie polega na uniesieniu sztangi z pomostu bezpośrednio ponad głowę i przytrzymanie jej. Zawodnicy wykonujący ten bój trzymają sztangę w tzw. szerokim uchwycie; podrzut jest bojem, w którym zawodnicy podnoszą sztangę najpierw na klatkę piersiową, po czym następuje tzw. „wybicie góry”, czyli uniesienie sztangi ponad głowę.

 

  • Czy wiesz, że...

    Adrian Zieliński, zdobywając w 2014 roku tytuł mistrza Europy, dołączył do wąskiego grona polskich ciężarowców, którzy na swoim koncie mają tytuł mistrza olimpijskiego, mistrza świata i mistrza Europy – tzw. Ciężarowa Korona.

  • Czy wiesz, że...

    W roku 2013 podnoszenie ciężarów zostało zaliczone do grona 9 strategicznych dyscyplin sportu polskiego (tzw. Złota Grupa)

  • Czy wiesz, że...

    Podnoszenie ciężarów to jedna z najbardziej utytułowanych polskich dyscyplin sportowych, w której zdobywamy medale w każdej imprezie rangi mistrzowskiej.

  • Czy wiesz, że...

    Jednym z najwybitniejszych polskich ciężarowców jest obecny prezes PZPC Szymon Kołecki, który w igrzyskach wywalczył dwa srebrne medale (w 2000 roku w Sydney i w roku 2008 w Pekinie). Na przełomie XX i XXI wieku należał do najlepszych ciężarowców świata. Największe sukcesy odnosił w kat. 94kg

  • Czy wiesz, że...

    Podczas igrzysk w Montrealu (1976) po raz pierwszy rozegrano dwubój olimpijski, a nie jak dotąd trójbój. Wyciskanie było bojem zbyt urazowym i wyeliminowano je z podnoszenia ciężarów na wniosek m.in. Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów (PZPC).

  • Czy wiesz, że...

    Olimpijski triumf Adriana Zielińskiego podczas igrzysk w Londynie (kat. 85 kg) miał miejsce równo 40 lat po ostatnim podobnym sukcesie Zygmunta Smalcerza w 1972 roku.

  • Czy wiesz, że...

    W igrzyskach w Paryżu (1924) ciężarowcy rywalizowali w pięciu bojach: rwanie jednorącz, podrzut jednorącz, wyciskanie, rwanie i podrzut. Od igrzysk w Amsterdamie (1928) do Monachium (1972), podnoszenie ciężarów składało się z trzech bojów - wyciskania, rwania i podrzutu.

  • Czy wiesz, że...

    W klasyfikacji medalowej za letnie igrzyska olimpijskie w polskim sporcie podnoszenie ciężarów zajmuje czwarte miejsce – 32 medale (5 złotych, 6 medali srebrnych i 21 brązowych), za lekką atletyką, boksem i zapasami.

następny poprzedni
Minisłownik pojęć
  • IWF

    Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (International Weightlifting Federation). Główna siedziba znajduje się w stolicy Węgier Budapeszcie.

  • PZPC

    Polski Związek Podnoszenia Ciężarów – 6 grudnia 1925 r. w Katowicach odbył się ogólnopolski zjazd, na którym po wielu perturbacjach do życia powołano Polski Związek Atletyczny. Podnoszenie ciężarów połączone było z zapasami i nowo powołany związek zrzeszał zarówno ciężarowców, jak i zapaśników.

  • Gryf

    to część sztangi. Dokładnie stalowy pręt (o wadze 20 kg w konkurencjach mężczyzn i 15 kg u kobiet), na który nakładane są dodatkowe obciążniki.

  • Zaciski

    to dzięki nim obciążniki nie spadają z gryfu. Każdy z nich waży 2,5 kg.

Podstawowe informacje

     Rwanie - konkurencja, w której sztanga musi zostać poderwana ponad głowę jednym płynnym ruchem, aż do pełnego wyprostu rąk w stawach łokciowych. Podczas poderwania sztanga może się ślizgać po udach i podbrzuszu, ale żadna inna część ciała poza stopami nie może dotykać podłogi (tzw. platformy, podestu). Podniesiony, w taki sposób, ciężar musi być utrzymany w bezruchu, aż do momentu, gdy sędziowie dadzą sygnał zezwalający na opuszczenie sztangi na platformę. Sygnał ten pojawi się jak tylko wszystkie części ciała zawodnika pozostaną w bezruchu.                                           Podrzut - konkurencja, w której najpierw sztanga jest poderwana jednym płynnym ruchem na bark, a następnie po chwili uniesiona nad głowę zawodnika (tzw. wybicie sztangi). Sama sztanga nie może dotykać klatki piersiowej przed ostatecznym jej podniesieniem. Wybicie sztangi polega na dynamicznym ugięciu i wyprostowaniu nóg oraz utrzymaniu sztangi nad głową na wyprostowanych rękach. Podobnie jak w przypadku rwania to sędziowie dają sygnał do opuszczenia sztangi (w momencie gdy wszystkie części ciała zawodnika zostaną w bezruchu). Jeśli po zarzucie, a przed wybiciem zawodnik uzna, że sztanga leży niewygodnie, to będąc wyprostowanym może jeszcze zmienić rozstaw dłoni na gryfie oraz przemieścić sztangę na ramiona. Do uznania każdej z prób w rwaniu i podrzucie potrzebne są co najmniej dwie (z trzech) pozytywne sygnalizacje od sędziów. Po udanej próbie (jeśli nie jest ona trzecią), deklaruje się ciężar sztangi jaki zawodnik chce podnieść. Można go zwiększać minimalnie o 1 kilogram.

Od igrzysk w Melbourne w 1956 roku polscy ciężarowcy przywozili medale z każdych igrzysk olimpijskich. Łącznie wywalczyli ich 32, w tym 2 kobiety (Agata Wróbel – srebro w Sydney w kat + 75 kg oraz w Atenach w 2004 roku – w kat. + 75 kg) i 30 mężczyźni (medale złote - 2012 Londyn Adrian Zieliński – kat. 85 kg, 1972 Monachium – Zygmunt Smalcerz – kat. 52 kg, 1968 Meksyk – Waldemar Baszanowski – kat. 67,5; 1964 Tokio – Waldemar Baszanowski – kat. 67,5; 1960 Rzym – Ireneusz Paliński kat. 82,5 kg; medale srebrne: 2008 Pekin – Szymon Kołecki kat. 94 kg; 2000 Sydney - Szymon Kołecki kat. 94 kg; 1992 Barcelona - Krzysztof Siemion kat. 82,5 kg; 1976 Montreal - Grzegorz Cziura 56 kg; 1972 Monachium - Norbert Ozimek Kat. 82,5;

medale brązowe: 2012 Londyn - Bartłomiej Bonk kat. 105 kg; 1996 Atlanta - Andrzej Cofalik kat. 83 kg; 1992 Barcelona - Waldemar Malak kat. 100 kg; 1992 Barcelona - Sergiusz Wołczaniecki kat. 90 kg; 1988 Seul - Sławomir Zawada kat. 90 kg; 1980 Moskwa - Tadeusz Rutkowski kat. 110 kg; 1980 Moskwa - Marek Seweryn kat. 60 kg; 1980 Moskwa - Tadeusz Dembończyk kat. 56 kg; 1976 Montreal - Tadeusz Rutkowski kat. 110 kg; 1976 Montreal - Kazimierz Czarnecki kat. 67,5 kg; 1972 Monachium - Zbigniew Kaczmarek kat. 67,5 kg; 1968 Meksyk - Marek Gołąb kat. 90 kg; 1968 Meksyk - Norbert Ozimek kat. 82,5 kg; 1968 Meksyk - Marian Zieliński kat. 67,5 kg; 1968 Meksyk - Henryk Trębicki kat. 56 kg; 1964 Tokio - Ireneusz Paliński kat. 90 kg; 1964 Tokio - Marian Zieliński kat. 67,5; 1964 Tokio - Mieczysław Nowak kat. 60 kg; 1960 Rzym - Jan Bochenek kat. 82,5 kg; 1956 Melbourne - Marian Zieliński kat. 60 kg.

 

Podnoszenie ciężarów

Zgrajmy się na sport: Podnoszenie ciężarów

Trenuj ulubioną dyscyplinę razem z przyjaciółmi! Załóż konto lub zaloguj się do serwisu.

Partnerzy i sponsorzy

następne poprzednie